Staphorst

Staphorst Adé

Bevroren in een ijskast
zittend in een glazen huis
een ieder draagt een grote last
en wordt een grijze muis.

“Dondergod, geef mij houvast
ik verlies mijn zwarte kous!
Daarop dat ik niet wordt ver(r)ast
liever leef ik als een luis!”

Een sfeer om te janken
zelfs de heide moet huilen.
“Een god moet je danken!”
“Nee, ík steun op mijn eigen zuilen.”

“Geen woord er van!
Jij gaat er aan!
De duivel zal je halen!!!

Eeuwig branden
– in hellevuur
je moet van het leven balen!

Eerbiedig vrezen
de bijbel lezen
dát zijn al je taken!”

“Nee dank mevrouw
’t leven is niet zo flauw
ik ga er iets moois van maken!”

De dialogen: eindeloos
ze willen je overtuigen
als jij een andere mening koos
willen zij jou graag ombuigen.

Star en stijf
in denken en lijf.
Gevoelens?
– Nooit over praten!

Alles verstopt
diep naar binnen gekropt
let op! – ze houden
jou in de gaten.

Vasthouden aan oud gezag
al dát wat plezier geeft: laten.
Oude klare – “Ja, natuurlijk, dat mag!
We meten met twee maten.”

“Werken ook,
of zwart of wit
– heeft niemand in de gaten.
‘Geld op tafel – bijbel dicht!’
is bij ons de gang van zaken.”

Over anderen lullen
zichzelf gauw omhullen
met doeken van spierwitte onschuld,

zodat men niet ziet
z’n eigen verdriet
wat sluipend de ruimte gaat vullen.

Het is érger dan erg
het gaat door been en merg
wat zij daar wel niet uitspoken.

Over lijken gaan,
nergens stil blijven staan
het liefst: de duivel uitkoken.

In hun wereld gedoken
de burgemeester gesproken
om de jeugd uit het dorp te steunen,

veel zelfmoord en dood
het drugsprobleem groot
maar ze blijven op patronen leunen.

Een jaar daar gewoond
veel respect ook getoond
voor hun eigen manier van leven,

“Wat jíj doet is slecht,
let toch op wat je zegt!”
Ze blijven aan hun mening kleven.

Hun houvast is traditie
hun enige munitie
waarmee ze niet werpen maar smijten.

Een enkeling heeft moed
respecteert wat je doet,
toch geen poot aan de grond te krijgen.

Ik heb het geprobeerd
en heb veel gediscussieerd
helaas blijft het altijd eenzijdig,

de angst is te groot
voor hun leven en dood
ze blijven altijd wel partijdig.

Ik heb veel geleerd
en ook erg veel verteerd
een spiegel van mijn eigen denken?

Als ik mijn denken ombuig
mijn zintuigen gebruik
Ontvang ik alleen maar geschenken.

“Hoe hou je’ t daar vol???
Tussen koe, stront en mol?”
vragen mij soms wel ook wat vrienden.

“Ik ben blij als een hond
dat ik tussen de stront
een stuk van mezelf kon vinden!”

Tussen indoctrinatie en klederdracht
vond ik terug mijn eigen kracht.

Tussen dominees en geschifte idioten
kwam ik terecht op mijn eigen poten,

Mijn eigen angst in de ogen gekeken,
een grotere spiegel kan je niet krijgen.

Ik nam terug mijn eigen macht,
mij nu hun kerkgebouw zelfs nog toelacht.

Met dank aan een plekje
vol verdriet en wondkorst,
ga je zeker niet missen
oh verdrietig Staphorst.

Bye Staphorst

I have lived in the community of Staphorst for a year. Staphorst is a largely orthodox, Calvinist village and has one of the highest church attendance rates in the Netherlands. It is a village full of traditions (and traditional clothing). The people there live as they did about seventy years ago. They are generally very rigid in their thinking and doing. Prejudices, hypocritical structures of thought, strict church aisles, one-sided views and a big dose of fear characterizes this village.

It was a very exciting and instructive time to experience this community up close. When I look at this community as a mirror of myself (what I did with the question: ‘What do these people want to tell me?’), I’ve learned a lot about myself and I got an exclusive insight in the lives of the most fearful people in the Netherlands. The Dutch poem I wrote about it is difficult to translate. Moreover, only Dutch citizens can truly hear it from the bottom of their hearts.

Staphorst Ade

Ein Jahr lang habe ich in der Gemeinde Staphorst gewohnt. Staphorst ist ein weitgehend orthodoxes, kalvinistisches Dorf und hat eine der höchsten Kirchenbesucherzahlen der Niederlande. Es ist ein Dorf voll von Traditionen (und Trachten). Die Menschen dort Leben wie vor ungefähr siebzig Jahren und sind im allgemeinen sehr steif in ihrem Denken und Tun. Vorurteile, Hypokritische Denkstrukturen, strenge Kirchengänge, einseitige Ansichten und eine große Portion Furcht prägen dieses Dorf.

Es war eine sehr aufregende und lehrreiche Zeit um diese Gemeinschaft ganz aus der Nähe zu erleben. Wenn ich diese Kommune als Spiegel meiner Selbst betrachte (was ich tat u.a. mit der Frage: ‘Was wollen diese Leute mir mitteilen?’) habe ich viel gelernt über mich selbst und einen exklusiven Einblick in das Leben der angsterfülltesten Menschen in ganz Holland bekommen. Das niederländische Gedicht was ich dazu geschrieben habe lässt sich nur schwer übersetzen. Außerdem können es nur Niederländische Mitbürger wirklich von Herzen nachvollziehen.

H 24 cm | B 30 cm | D

Material | gouache and ink on canvas

Edition | 1/1
Status | private ownership
Year | 2019